ارزوهایم مرا هرزه کرد!!!!! 

  یه دختر ساده ی شمالی بودم اما همیشه پراز حسرت های مختلف 

   وساکن شهر رامسر اصولا ادم پر جنب و جوشی نبودم و سعی میکردم ساکت جلوه کنم اما تنها ارزوم که برام شده بود یه حسرت  سرشار از اه کنکور بود این که بتونم  شهر تهران قبول شم

نمیدونم چرا اما عشق تهران بودم با این که وضع مالی پدرم خوب بود و ما جزو خانواده های سطح بالای رامسر بودیم و من یه دختر نازپرورده اما تهران برام یه چیز دیگه بود البته این امر فقط در من صادق نبود تمامی دوستان هم سنم هم دوست داشتن اما نه به شدت من....

 خب بلخره تهران پایتخت بود و ما شهری که بازم به تهران نمیرسیدیم

برای کنکور خیلی درس خوندم تا بلخره سال ۸۴ رشته ی مورد علاقم حقوق قبول شدم اما دانشگاه ازاد تهران

بلخره باهزار شوق و ذوق رضایت رو از بابام گرفتم وراهی تهران شدم عمم ساکن تهران بود و قرار شد برم پیش اونا از خوشحالی کم مونده بود پرواز کنم  احساس میکردم ازادی رو بدست اوردم

 یه چند روز از شروع دانشگاه میگذشت و من کم کم به همه چیز عادت کرده بودم اما عمم خیلی سخت گیر بود و تمامی رفت و امدم رو زیر نظر داشت حتی تلفن هام و این خستم میکرد من دختر محدودی نبودم حتی پدرم  به این شکل روم حساس نبود بابا میزاشت با دوستام بیرون برم بگردم و کلا ازاد بودم ......

  توی دانشگاه دوتا دوست پیدا کردم که یکی مریم نام بود اهل اصفهان و دیگری سحر اهل مشهد باهام کلی صحبت کردن تا به بابام بگم خونه عمه نمیتونم درس بخونم و میخوام برم خوابگاه ولی مشگل اصلی این بود خوابگاهی در کار نبود بچه ها یه خونه ی کوچولو اجاره کرده بودن و اون جا ساکن بودن

 منم رفتم پیش اونا و به دروغ گفتم خوابگاهم هر بار برای تلفن زدن به بیرون میومدم و میگفتم تلفن خوابگاه خرابه دارن کابل کشی میکنند اون ها هم به موبایلم میزنگیدن

 همه چیز عالی بود تا پاسی از شب بیرون میگشتیم و به قول بچه ها عشقو حال از طریق مریم و سحر با افراد جدید تری اشنا شدم که بچه مایه دار بودن اما خیلی بیشتر از خود من یواش یواش مریم شروع کرد به مسخره کردن من که چقدر ساده ام و چقدر تنهااااااااااا

 گفت امروزه نداشتن دوست پسر بی کلاسیه گفت به وضوح نشون میدم که بچه ی شهرستانم جالب این جا بود که مریم از یکی از شهرستان های اصفهان بود اما من از خود شهر رامسر  والبته با توجه به وضع مالی پدرم بد نمیگشتم خلاصه با تلاش های بی شمار بچه ها رفتم ارایشگاه  

 وقتی برگشتیم چهرم ۱۲۰ درجه تغییر کرده بود از رنگ موهام گرفته تا فرم ابروهام  رفتیم از پاساز های به نام لباس خریدیم حتی پول لباس مریم و سحرم من دادم (یه جورایی منو میتیغیدن)

در مدت زمان خیلی کوتاهی چهرم تبدیل شد به یه دختر خیلی جذاب و البته خیابوووووووووونی 

 کارمون شده بود اتو زدن و گشتن توی پارتی های مختلف

هر بار خانوادرو به یه بهونه برای دیدار میپیچوندم تا این که سال نو مجبور بودم برگردم رامسر وقتی مامانینا منو دیدن باورشون نمیشد بابام کلی تلخی کرد بخاطر تغییر ظاهرم بگذریم که پوششم رو مثل قبل کرده بودم که ابروم بیشتر نره  خدا به داد میرسید اگر منو با اون کفش ها و مانتوها میدیدن

 بابا بعد تلخی هاش ظاهرم رو پذیرفت گفتم خانوادم محدود نبودن

دوباره برگشتم تهران مثل سابق و شاید هزار برابر بدتر ۳ ترم مشروط شدم و دانشگاه میخواست اخراجم کنه اما ازم تعهد گرفتن برای ترم بد و البته سحر و مریم همه مثل هم......

 همه کارمون شده بود پسر بازی یه روز متوجه شدم باردارم حالم از خودم بهم میخورد که چقدر کثیف شده بودم و عاملش نه تنها سحرو مریم بلکه ارزوهای بر باد رفته ی خودمم بود توی یه گردابی فرو رفته بودم که هرچی دست و پا میزدم بیشتر فرو میرفتم

 بچه ها گفتن باید سقطش کنم برای حفظ ابروی خودم میترسیدم سحر گفت کاری نداره منم یه بار این کارو کردم.......

اون روز تازه متوجه شدم سحر از دوران قبل دانشگاه هم .......بوده

میترسیدم اما باهزار ترس این کار تلخ و فجیح رو انجام دادم

 اما شک ندارم نفرین ابدی اون بچه همیشه پشت سرمه یه بچه ی ۳ ماهه

 این ماه درسم تموم میشه و بلخره از این شهر افسانه ایم خلاص میشم

حیف پاکی و صداقتی که من توی این امتحان باختم من یه دختر جذاب شدم اما به قیمت از دست دادن عفت و ابروم

 یه بار که بابا ناگهانی اومده بود تهران منو ببینه متوجه شد خبری از خوابگاه نیست و ادرسم رو از طریق یکی از بچه ها گیر اورده بود هنوز یادم نمیره صحنه ای رو که بابارو تو خیابون ناگهانی دیدم جلوی در ایستاده بود و ما بیرون وقتی منو دید بدون هیچ حرفی در جا سکته کرد باورم نمیشد وقتی رسوندمش بیمارستان دیگه حاضر به دیدار من نبود

 ببین من چه کردم که بابایی که نفسش برا تک فرزندش میرفت دیگه حاضر نشد منو ببینه بابا برگشت رامسر و منو از خانواده ترد کرد و من محروم شدم از نامی به نام فرزند........

 یادم نمیره چقدر خواستگار های خوبو بخاطر تفکرات پوچ  از دست دادم

و الان که درسم تموم شده هیچ اغوش بازی در انتظارم نیست و بعید میدونم بتونم روزی با یه پسر نجیب ازدواج کنم با این که خیلی وقته توبه کردم و سعی کردم پاک باشم اما شاید همینه تفاوت من با یه دختر پاک!!!!!!!!!!

  برای اخرین بار این حرفارو میگم: اول از خودم و تفکرات پوشالیم     نمیگذرم که همین ارزوها باعث هرزگی های وجود نجیبم شد

دوم از دوستام نمیگذرم که شاید عامل اول خودم بودم اما اگر وسوسه های دوستام نبود و انقدر منو تحت فشار و تحریک روحی  نمیزاشتن الان حداقل روزنه ی امیدی بود برای بازگشت

 سوم حلالیت میطلبم از پدر و مادرم که ساده و بی ارزش از دست دادمشون و به بهای هیچ فروختمشون و حلالیت از بچه ای که با بی رحمی و قصاوت از ترس ابروم نابودش کردم .....  

(براساس: زندگی یک دوست)

 کاش ارزوهایم علت هرزگیم نمیشد

                        وای کاش  یادم نمیرفت کی بودم